"Homo’s, albino’s en Gerard Bodifée" – Jan Klüssendorf in De Standaard

Kijk, mooie redenering en al hoor , maar die laatste stap, lijkt er mij toch wel ééntje te ver…

(Ik heb het over dit ingezonden stuk, niet-abonnees verwijs ik naar deze copy-paste, en nog een uitgebreider posting op het Canvasforum. Mocht de naam Jan Klüssendorf je niets zeggen: hij is oprichter van Airstop, Taxistop, Cambio en een aantal andere initiatieven rond mobiliteit.)

De vaststelling dat homoseksualiteit evolutionair gezien een afwijking is (maar dan in de juiste betekenis van de term) houdt dus helemaal niet in dat we homoseksuele medemensen niet met evenveel respect moeten bejegenen als, bijvoorbeeld, linkshandigen, of albino’s.

Is het nu moreel verwerpelijk om als samenleving ernaar te streven zo weinig mogelijk ‘afwijkingen’ te hebben? Bodifée vindt duidelijk van niet, tenminste als dat gecombineerd wordt met het streven om ‘afwijkelingen’, die er altijd zullen zijn, als evenwaardige medemensen te behandelen. Ik ben geneigd hem daarin te volgen. Biologische wezens, zoals de mens er ook een is, hebben de neiging om afwijkend gedrag of afwijkende soortgenoten (soms zeer) negatief te behandelen. Dat zien we bij dieren en dat zien we ook bij kinderen. Of we dat nu graag hebben of niet: de natuur heeft de neiging afwijk(el)ingen te verstoten. Wij mensen hebben daar met ons dun laagje cultuur – opnieuw: terecht – een ander standpunt ingenomen. En we slagen er ook steeds beter in om dat standpunt ook maatschappelijk af te dwingen. Maar het blijft een culturele correctie en dus is dat gedrag zeer kwetsbaar en onstabiel.

Daarom ook lijkt het mij verstandig om homoseksuele mensen en linkshandigen en albino’s wel als volwaardige en evenwaardige mensen te behandelen, maar er tegelijk naar te streven om het aantal mensen met zo’n afwijking zo laag mogelijk te houden.

Duh? Streven naar de norm – niet omdat die norm ethisch goed zou zijn, maar omdat het in het individueel voordeel van elk lid van de groep is om vooral niet van die norm af te wijken? Liever geen linkshandige, albino, (roodharige, groenogige, bijziende, stotterende, …) kindjes – omdat die wel eens uitgelachen zouden kunnen worden? Misschien eens de bedenking maken: zullen er dan geen andere kindjes zijn die afwijken van de norm – zijn er niet altijd mensen in om het even welke groep die het verst van het gemiddelde staan?

Misschien hadden filosoof Jan Klüssendorf en fysicus Gerard Bodifée wat meer over biologie moeten lezen? Filosofen en fysici vereren Grote Waarheden en Platonische Idealen, biologen vieren Verandering, Chaos en Diversiteit.

Diversiteit in de Gene Pool (én de Meme Pool) is een positieve waarde. Genetische diversiteit zorgt voor aanpasbaarheid bij veranderende omstandigheden. Memetische diversiteit zorgt voor ideeën- en cultuurproductie.

Misschien is linkshandigheid, behalve met een kortere levensduur, wel gecorreleerd met eigenschappen als aanleg voor wiskunde en creativiteit? Misschien geldt zoiets ook wel voor holebiseksualiteit (ik zal u de populaire mythes besparen) of gebrek aan pigment? Waarom zou het in godsnaam beter zijn om een homogenere samenleving te hebben? Omdat dat appelleert aan het gevoel voor orde en esthetiek van filosofen en fysici?

En dan hebben we het nog niet gehad over hoe we moeten “streven om het aantal mensen met zo’n afwijking zo laag mogelijk te houden“… Laat die Platonisten alsjeblief niet aan de knopjes draaien, of er volgen bloedbaden!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in afwijkingen, De Standaaard, diversiteit, Genetische diversiteit, Gerard Bodifée, Holebifederatie, homofobie, homofobieprijs, homogeniteit, homoseksualiteit, Jan Klüssendorf, Karl Popper, linkshandigheid, Memetische diversiteit, normaliteit, P. Bookmark de permalink .

2 reacties op "Homo’s, albino’s en Gerard Bodifée" – Jan Klüssendorf in De Standaard

  1. hidh zegt:

    Bizarre redenering inderdaad, vol ingebakken tegenstrijdigheden… Filosoof? Van likmevestje:

    – Stel dat we er in slagen de ene helft van het ideaal te bereiken (als samenleving niet langer inhakken op afwijkingen, wat voor mij ook het enige ideaal is), wat is er dan nog het nut van om het aantal afwijkelingen zo laag mogelijk te houden?

    – Stel we slagen erin de andere helft van het ideaal te bereiken (een klein aantal afwijkelingen). Als dat voor de individuele afwijkeling al enig effect heeft, dan krijgt hij het juist moeilijker: er is minder steun van role-models en lotgenoten, en de afwijking is zeldzamer en daarom in de ogen van de samenleving “ernstiger”.

    – Een samenleving die streeft naar een zo laag mogelijk aantal afwijkelingen (om wat voor reden dan ook – het bespaart in elk geval geen leed op individueel niveau) ontkent daarmee juist dat andere ideaal, namelijk erkenning van de intrinsieke waarde van het afwijkende individu. De twee strevens zijn dus met elkaar strijdig.

  2. Ego zegt:

    Ik ben een homo en ik ben het eens met Bodiféé.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s