Laudanum

H zit met de pc op schoot TV te kijken.
H is een woordenboeknerdje.
H zoekt elk woord op dat hij niet begrijpt in zijn electronische Van Dale Engels-Nederlands.
Vraagt van elke historische figuur in de film de bio op Wikipedia op.

Ik ben ook een woordenboeknerdje. In de tijd dat woordenboeken nog papier waren, noteerde ik woorden uit de krant die ik niet begreep op papiertjes, die ik in mijn broekzak overal meesmokkelde.

Thuis (daarmee bedoelt een Vlaming: “bij mijn ouders thuis, toen ik klein was”) hadden we een oude Verschueren’s “Modern Woordenboek” uit de jaren ’50, die vond ik niet veel soeps. Dus bewaarde ik alles tot ik in de bibliotheek langsging, daar stonden die drie dikke delen van Van Dale op mij te wachten.

Een woordenboek op een pc die je met je mee kon dragen, het had me toen het Nirvana geleken. Om nog maar te zwijgen van deze allesweter.

Alleen… als het maar een paar toetsaanslagen moeite kost om iets op te zoeken, waarom zou je het nog onthouden? Als je een woord een week lang op een papiertje had meegedragen, en in een zwaar boek had moeten bladeren, dàt was nog voor het leven! “Laudanum” moet één van die woorden zijn geweest, want ik wist nog dat het een roesmiddel is.

Wedden dat H (die mij sowieso als zijn backupgeheugen beschouwt) het volgende week niet meer weet? Ik wel. Ik heb er ondertussen al een blogpost aan gewijd!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in geheugen, P, woorden, woordenboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Laudanum

  1. Pingback: Om ter saaist » Taalunion fait la force?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s